Jak postępować z alkoholikiem?

Jak postępować z alkoholikiem?

Alkoholizm dotyka bardzo dużą część społeczeństwa. Pomimo, że jest on uzależnieniem to w pewien sposób jest akceptowany…

Alkoholizm dotyka bardzo dużą część społeczeństwa. Pomimo, że jest on uzależnieniem to w pewien sposób jest akceptowany przez otoczenie. Granica między okazjonalnym piciem, a uzależnieniem jest cienka. Co zrobić kiedy zauważymy takie zmiany w zachowaniu naszych najbliższych? Jak postępować z alkoholikiem? 

Alkoholizm jako choroba

Alkoholizm jest chorobą kwalifikowaną przez Światową Organizację Zdrowia wpisaną do Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych – ICD – 10  oraz Klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego – DSM – V. Jest to choroba przewlekła, zagrażająca życiu, która niesie ze sobą wiele konsekwencji zdrowotnych. Alkoholizmu nie da się wyleczyć, można go jedynie zatrzymać. Możemy go podzielić także na różne fazy w zależności od zaawansowania. 

Fazy alkoholizmu

Pierwsza faza może rozwijać się nawet kilka lat, pierwsze poważne objawy pojawiają się stosunkowo późno i ciężko jest rozpoznać, że to uzależnienie. W tej fazie zmienia się przede wszystkim podejście potencjalnie chorego do alkoholu. Zaczyna go traktować jako środek odprężający, sposób na relaks i spędzenie wolnego czasu. Nie pije jeszcze w samotności, ale coraz częściej szuka okazji, żeby wyjść ze znajomymi do pubu. Zaczyna pojawiać się zwiększona tolerancja na napoje wysokoprocentowe. 

Faza ostrzegawcza objawia się zanikami i lukami w pamięci po spożyciu alkoholu. Charakterystyczne jest pojawianie się coraz więcej takich sytuacji. Osoba zaczyna przyjmować większe ilości alkoholu w krótszym czasie niż zwykle. Jej zachowania zmieniają się, pije samotnie i w tajemnicy przed innymi. Pojawiają się wyrzuty sumienia, a kac objawia się gorzej niż wcześniej. 

Kolejna faza – krytyczna, objawia się pełną utratą kontroli nad piciem alkoholu. Niewielkie ilości mogą spowodować chęć przyjmowania używki aż do momentu tak zwanego urwanego filmu. Potrzeba picia jest tak silna, że chory nie jest sobie w stanie z tym poradzić. 

Ostatnim etapem jest faza chroniczna. Alkohol staje się priorytetem w życiu, nie liczy się już nic innego. Chory zaczyna przyjmować substancje coraz bardziej niebezpieczne – denaturat. Pojawiają się psychozy, omamy i objawy stanu abstynencyjnego

Jak postępować z alkoholikiem

Jak postępować z alkoholikiem? 

Przyczyn powstania alkoholizmu może być bardzo wiele, a ludzie uzależniają się z wielu powodów. Możemy wyróżnić źródła choroby alkoholowej – medyczne, socjologiczne, hormonalne, genetyczne, pedagogiczne i psychologiczne. Ich kombinacje mogą być różne, ale do uzależnienia może wystarczyć wystąpienie jednego z nich. Trzeba pamiętać, że alkoholizm to choroba przewlekła i z czasem zaczyna niekorzystnie wpływać na codziennie funkcjonowanie chorego i osób z jego najbliższego otoczenia. 

W wielu przypadkach to najbliżsi zauważają nadużywanie alkoholu. Akceptacja problemu jest kluczowym elementem, nie można udawać, że go nie ma. Prośby, groźby i szantaż nie pomogą w radzeniu sobie z nim. Doszukiwanie się przyczyn i obarczanie winą tylko potęguje objawy. Co więcej, nie można kontrolować alkoholika. Wylewanie i chowanie alkoholu wyłącznie motywuje go do tego, żeby szukać nowych metod i sposobów na upicie się. Najważniejsze jest wsparcie osoby uzależnionej. Nie można akceptować problemu, nie należy wyręczać alkoholika w codziennych obowiązkach takich jak wynoszenie pustych butelek. Alkoholik będzie w stanie walczyć ze swoim nałogiem tylko wtedy, gdy zrozumie, że ma problem i nadszedł czas wziąć się za siebie. Bardzo ważnym krokiem jest zdecydowanie się na podjęcie terapii i leczenia. Uzależnienie najbliższych prowadzi do różnych zachowań patologicznych, jednym z nich jest współuzależnienie. 

Uzależnienie najbliższych 

Kiedy w swoim otoczeniu mamy osobę uzależnioną nie jest możliwe, żeby nie doświadczyć skutków jego choroby. Rozwijające się uzależnienie u jednego z członków rodziny lub bliskich ma ogromny wpływ na nieprawidłowe funkcjonowanie wszystkich relacji i samopoczucie wszystkich. Narastające problemy, stres, brak poczucia bezpieczeństwa oraz stabilizacji wpływa na powstanie współuzależnienia. 

Współuzależnienie to zaburzona adaptacja w trudnej sytuacji przez utrwalanie wzorców funkcjonowania i reagowania, które pojawiają się podczas relacji z osobą uzależnioną. Osoby, które są współuzależnione wymyślają różne sposoby na dostosowanie się i poradzenie sobie ze stresem związanym z sytuacją, w jakiej się znajdują. Z czasem nasilają się mechanizmy adaptacyjne, które mają pomóc w utrzymaniu równowagi w rodzinie, jednak prowadzi to do pogorszenia stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, a także funkcjonowania w społeczeństwie osoby współuzależnionej. Konsekwencjami życia z partnerem, który nadużywa alkoholu mogą być: 

  • silna koncentracja na myślach, uczuciach i zachowaniu osoby pijącej 
  • usprawiedliwianie chorego
  • próby przejmowania kontroli nad piciem – wylewanie alkoholu, odmierzanie ilości, kupowanie alkoholu
  • przejęcie odpowiedzialności za zachowania pijącego i jego obowiązków. 

Życie w długotrwałej bezsilności związanej z piciem osoby bliskiej powoduje wystąpienie wiele problemów psychicznych. Mogą to być nerwice, lęki, zaburzenia życia emocjonalnego, stany depresyjne, samotność, porzucenie własnych potrzeb na rzecz chorego. Dodatkowo współuzależnienie może spowodować pojawienie się uzależnienia, na przykład od środków uspokajających i leków nasennych. Współuzależnienie nie jest chorobą i diagnozuje się wyłącznie u osób dorosłych, które mogą wybrać inną drogę poradzenia sobie z problemem picia partnera.

Podobne wpisy